گردشی دیگر برای زمین و فصلی نو و سرشار از امید برای ما

سال نو خوشیدی و رسیدن زمین به نقطه اعتدال بهاری بر تمام دوستداران آسمان و طبیعت مبارک.

تریلیونها سال دیگر جهان برای فضانوردان به مکانی ساده برای گشت و گذار و جستجو تبدیل خواهد شد، زمانی که سن جهان  100 برابر سن کنونی اش بوده و تنها ستاره های باقی مانده، کوتوله های سرخ رنگ خواهند بود. به گزارش خبرگزاری مهر، در آن زمان مناطق تولد ستاره های جدید قرنها پیش از بین رفته اند و هیچ سحابی رنگارنگ و انفجار های ابرنواختری در جهان وجود نخواهد داشت.

کهکشانهای راه شیری نیز در پی ترکیب شدن با کهکشان آندرومدا، هویت اصلی خود را از دست داده و کهکشان مارپیچی که در انتها از آن باقی خواهد ماند ازهر گرد و غبار کیهانی تهی خواهد بود.

آسمان شب وسعتی یکپارچه و یکنواخت از ستاره های درخشان خواهد بود و تراکم ستاره ها به سمت هسته کهکشانی خواهد بود. با این همه تا زمانی که ستاره ای در آسمان باشد، سیاره ها نیز وجود خواهند داشت و از این رو امکان مشاهده دقیق تر حیات های هوشمند در جهان، با دقت بالاتری به وجود خواهد آمد.

                            عالم از آغاز ( مهبانگ ) تا به امروز ( 13.7 میلیارد سال )        

فضانوردانی که در آینده دور زندگی می کنند نسبت به جهان هستی نگاهی به سادگی زمانی خواهند داشت که هنوز تلسکوپهای بزرگ، کهکشانها را کشف نکرده بودند. در واقع اخترشناسی در آینده دور مشابه دهه 1800، مختص بررسی ویژگی های ستارگان  خواهد بود.

یک تریلیون سال دیگر جهان پرشتاب تمامی نور را از میان تمامی کهکشانها منبسط کرده و در پی آن 100 میلیارد کهکشان به واسطه متورم شدن فضا-زمان در چشم برهم زدنی از یکدیگر فاصله خواهند گرفت و ناپدید خواهند شد. وفور کوتوله های سفید، سیاه چاله ها و ستاره های نوترونی شاهدی بر این واقعیت خواهند بود که مسیر تکامل ستاره ها جاده ای یک طرفه است.

در این زمان درخشش پس زمینه کیهانی به اندازه ای ضعیف خواهد شد که غیر قابل ردیابی شده و تقریباً هیچ نشانه ای ازاینکه روزگاری انفجار بزرگی رخ داده است در جهان باقی نخواهد ماند، با این همه شاید در آینده انیشتینی متولد شود تا بتواند فرضیه چنین رویدادی را براساس سنتز هسته ای عناصر، در کوتوله های سفید ارائه کند.

تراکم ماده در فضا به واسطه سلطه انرژی تاریک  بسیار رقیق شده و محاسبه آن دشوار خواهد شد.

اخترشناسان آینده به این نتیجه خواهند رسید که در زمانهای پیش از آنها ماده احتمالاً باید ترکیب قوی تری را با ستاره ها می داشته  و ستاره ها میتوانسته اند از فروپاشی گرانشی متولد شوند.

دوره های ستاره ای و به ویژه کوتوله های سفید در حال سرد شدن،  به اخترشناسان امکان محاسبه زمانی را خواهند داد که در آن رویدادی منجر به متولد شدن این همه ستاره  شده است. اما آنها هیچ نشانه ای ازاینکه  کهکشان راه شیری با شهر بزرگ  دیگری از ستارگان ترکیب شده است  و فوارانی از ستاره های نوزاد را خلق کرده است، در اختیار نخواهند داشت.

تقریبا در هر 100 هزار سال یک سیستم ستاره ای دوتایی به اندازه ای به سیاه چاله مرکز کهکشان راه شیری ما نزدیک می شود که در نهایت از هم دریده می شوند و در حالی که یکی از ستاره ها به کام سیاه چاله فرو می رود، ستاره دیگر طی نمایش بی نظیری از قانون کنش-واکنش نیوتون از کهکشان به  بیرون پرتاب خواهد شد. پدیده ای که در سال 2009 توسط تلسکوپ هابل رصد شد.با این همه در آینده چنین رویدادی گاه و بیگاه در کهکشان ما رخ خواهد داد.

چنین ستاره ای در آینده تحت نظر ستاره شناسان خواهد بود تا میزان فاصله ای که ستاره از کهکشان دور شده است را محاسبه کنند، البته این افراد با دیدن اینکه هرچه ستاره از کهکشان فاصله می گیرد سرعت آن نیز افزایش پیدا می کند، شگفت زده خواهند شد، پدیده ای که به واسطه انرژی تاریک رخ خواهد داد.

شاید شگفتی این اخترشنالسان با درک اینکه  این ستاره در افقی نا محدود ناپدید خواهد شد، افزایش پیدا کند، افقی که در آن به واسطه سرعت بالای نور امکان دریافت هیچ نوع اطلاعاتی از جانب چنین جرمی نخواهد بود. نکته شگفت انگیزتر، چنین پیش بینی است که تمدنهایی که در سیاره این ستاره رانده شده زندگی می کنند، شاهد عینی دور شدن و کم رنگ شدن کهکشان راه شیری خواهند بود تا زمانی که کهکشان به کلی ناپدید شود. 

منبع: خبرگزاری مهر